Ołtarz główny i ołtarze boczne
Ołtarz główny, datowany na około 1600 rok, łączy cechy renesansu i manieryzmu. Manierystyczny charakter mają także ołtarze boczne. Tworzą one najważniejsze akcenty historycznego wystroju.
Dziedzictwo wiary w Cieksynie
Kościół św. Doroty
Od stuleci jest miejscem modlitwy, spotkania i najważniejszych wydarzeń w życiu naszej wspólnoty. Jego mury łączą gotycką tradycję z architekturą renesansu.
Obecny kształt świątynia otrzymała w XVI wieku dzięki fundacji biskupa Jakuba Bielińskiego oraz Jana i Piotra Borukowskich. Prace powierzono Janowi Baptyście z Wenecji. W 1580 roku kościół konsekrował biskup Jakub Bieliński.
- Obecna budowla
- XVI wiek
- Konsekracja
- 1580
- Styl
- Gotyk i renesans
- Wezwanie
- Św. Doroty
Spotkanie dwóch epok
Gotycka bryła, renesansowe sklepienie
Murowany z cegły kościół ma jedną prostokątną nawę oraz węższe prezbiterium, czyli część przeznaczoną dla ołtarza i sprawowania liturgii. Jest orientowany — prezbiterium skierowano ku wschodowi. Charakterystyczne sklepienie kolebkowe z dekoracją należy do rozwiązań określanych jako „grupa pułtuska”.
Za datę powstania obecnej świątyni często przyjmuje się około 1569 roku. Parafialny program konserwatorski opisuje jednak również wcześniejszą, XV-wieczną fazę budowli, rozpoznaną w badaniach architektonicznych. Dzisiejszy kościół jest więc świadectwem kolejnych etapów rozbudowy.
Warto zatrzymać wzrok
Wnętrze pełne świadectw
Kaplica i pamięć fundatorów
Wraz z XVI-wiecznym kościołem ufundowano kaplicę św. Anny, związaną z rodami Borukowskich i Lelewskich. O dobrodziejach świątyni przypominają figuralne płyty nagrobne Jana i Piotra Borukowskich.
Polichromia i organy
Dekorację malarską wnętrza wykonał w 1952 roku Stefan Domurat. Po wojnie ks. Tadeusz Kamiński zakupił 17-głosowe organy; z tego okresu pochodzi też sprowadzenie neogotyckiego prospektu organowego.
Ołtarz św. Rocha
Materiały parafialne wiążą fundację ołtarza św. Rocha z rodziną Rypskich i datują ją na około 1679 rok. To jeden ze śladów kultu patrona parafii, obecnego w życiu kolejnych pokoleń mieszkańców.
Powierzone nam dziedzictwo
Troska o świątynię
Budowla wielokrotnie wymagała napraw. Na początku XX wieku remont prowadzono według projektu Stefana Szyllera; po II wojnie światowej podjęto kolejną restaurację. Kościół został wpisany do rejestru zabytków 10 maja 1954 roku pod numerem A-57.
Udostępniona przez parafię dokumentacja konserwatorska obejmuje badania historyczne i rozpoznanie stanu budowli. Przypomina, że zachowanie zabytku wymaga zarówno prac przy elewacjach i dachu, jak i ochrony przed wilgocią.
Poznaj historię parafii